Умид шамларида исинаман мен…

0
5
марта кўрилган.

* * *

Ёмғир шевасида шеър ўқир осмон,

ҳар битта сатридан зиё томади.

Кўнглимдан узилган шамоллар билан

кетган Ишқ қайтишдан қаттиқ тонади.

Мен ҳали йўқдирман,

                                    топилмаганман,

сочилиб ётибман ёмғирлар аро.

Сўзлар шуъласидан кўзим қамашиб,

кетарман Йўқликнинг даргоҳи томон.

Тонгларни

ичади чанқаган руҳим,

гарчи мен қайгадир йўқолдим ахир.

Изимни излаган Очунга айтинг –

мени олиб кетди шоирқалб Ёмғир…

 

* * *

Жимгина жон берар боғда дарахтлар,

жимгина кузатмоқ –

дунёга доир.

Жимгина ичида турган бўронни

бостириб кўчадан ўтади Шоир.

Оддий фожеалар

                     ҳайрат бермайди,

бундай ҳодисотга тўла ҳар қадам.

О, бунча бефарқсиз! –

                                      демоқ истайди,

жимгина…

яшашдан чарчаган ОДАМ…

 

 

* * *

Мен тил ютиб турганим билан

Сўзлар сукут сақлолармиди?!

   Марцилиус МАРТИНАЙТИС

 

Бир сўз излаяпман –

бир сўзки,

дунёни титратиб, тўзғитмаса ҳам

борлигин сездириб туролсин ўзин.

Уни ҳис қилолсин ҳар лаҳза олам.

Вужудимда оқсин

                          рангсиз,

                                     оҳангсиз,

(ахир, улар бари фақат ўткинчи.)

У англатсин

эрк – олинмас жангсиз,

илдизида ёнсин Инсон ўкинчи.

Қуёшдек қизитиб қайноқ тафтида,

туфроғдек бағрида Ишқни ундирсин.

Бу сўз поклик тиғин олиб кафтига,

ёвузлик кўксига санчсин – ўлдирсин.

Мен уни изларман токи танда жон,

майли,

қувватларим бу йўлда толсин.

Мен ҳатто тилимни ютиб турган он,

у сукут қафасин парчалай олсин!

 

 

* * *

Оламлар риштаси

туташар бир кун,

асрлар залвори босар фазони.

Ниҳоят покликка юз тутар Очун,

инсон

           юксалтирар

                         асл ИНСОНни.

Ишонгум,

 синишдан тўхтар ҳақиқат,

урушлар сурони тинади боқий.

Тинчлик-ла ўтади лаҳза, дақиқа,

шамоллар эсади маъсум, илоҳий.

Вақтнинг рангларида

товланур шуъла,

кўзларда Муҳаббат уйғонур аста.

Бу борлиқ эзгулик,

                         оқликка тўлар,

меҳр уфуради ҳар бир нафасда.

Умид шамларида исинаман Мен,

хаёллар – осмонга узанган дарё.

Ишонинг,

 кун келар,

аллақайси кун,

менинг юрагимдан бошланур Дунё!..

 

 

* * *

Гўё бу тоғлардан дарёлар эмас,

виқор

           оқаётир

                        кўзларим

                                        томон.

Юксак чўққидаман –

айни бу нафас

менга ўзимдан ҳам яқинсан, Осмон.

Ҳайрат ундиради ўздан дилтуфроқ,

ойдин ўйлар

                      чулғар чексиз ботинни.

Тобора  бу дунё покланар – оппоқ,

илоҳий шавқ ёқар зуҳуротимни.

Нафосат гуркираб гуллар қаршимда,

бу тошлар тош эмас –

ердаги сабот.

Мени қулатсанг ҳам ҳар гал аршимдан,

барибир,

мен сени севаман, ҳаёт!

 

 

* * *

Ёмғирлар ёғади…

очилар Юракнинг деразалари,

бетил боғлар ичра жимлик жаранглар.

Кўрк сочар муҳаббат манзаралари,

томчи товушида

                       товланур ранглар.

Ранглар…

Қораяди само сийнаси,

булутлар оқади оғирдан-оғир.

Ўқиб самовотдан Севги сурасин,

руҳимнинг ичига кўчади ёмғир…

Ўҳ,

руҳим ёмғири:

чақмоқ, гулдурак,

аксланар мангулик манзаралари.

(Бунга  дунё чидай олмаса керак) –

аста ёпгум Юрак деразаларин…

Ёмғирлар ёғади  бедор  боғларга,

ёмғирлар ёғади руҳга исёнкор.

Сокин шивирлайман

                               олти ёқларга:

Кел,

сенга аталган ёмғирларим бор…

 

 

* * *

Гўё бу тоғлардан дарёлар эмас,

виқор

           оқаётир

                        кўзларим

                                        томон.

Юксак чўққидаман –

айни бу нафас

менга ўзимдан ҳам яқинсан, Осмон.

Ҳайрат ундиради ўздан дилтуфроқ,

ойдин ўйлар

                      чулғар чексиз ботинни.

Тобора  бу дунё покланар – оппоқ,

илоҳий шавқ ёқар зуҳуротимни.

Нафосат гуркираб гуллар қаршимда,

бу тошлар тош эмас –

ердаги сабот.

Мени қулатсанг ҳам ҳар гал аршимдан,

барибир,

мен сени севаман, ҳаёт!

 

 

* * *

Тупроқ иси келар…

денгиздай чайқалиб,  гувранар дала.

Кўчадан ўтади югуриб,

шамолруҳ,

                   фариштасийрат бир бола.

Қишлоққа туташган дарёда

чўмилар ҳар оқшом олтин Ой.

Баҳор…

адирларнинг кўкси алвонтус –

биллур косаларда чайқалар Чирой.

Қирларнинг руҳида чопар арғумоқ,

Осмон – заминдаги манзарга вола.

Бир куни..

                  бир куни шуларнинг барин

шеърга солар ўша соддадил бола… 

 

 

Мирзоҳид Музаффар

 

1999 йили туғилган.

Шеърлари матбуотда эълон қилинган.

 

 

“Ёшлик”, 2018/1

МУЛОҲАЗА БИЛДИРИШ

Мулоҳаза киритилмади!
Исми шарифингизни киритинг.