Umid shamlarida isinaman men…

0
112
marta koʻrilgan.

* * *

Yomgʻir shevasida sheʼr oʻqir osmon,

har bitta satridan ziyo tomadi.

Koʻnglimdan uzilgan shamollar bilan

ketgan Ishq qaytishdan qattiq tonadi.

Men hali yoʻqdirman,

                                    topilmaganman,

sochilib yotibman yomgʻirlar aro.

Soʻzlar shuʼlasidan koʻzim qamashib,

ketarman Yoʻqlikning dargohi tomon.

Tonglarni

ichadi chanqagan ruhim,

garchi men qaygadir yoʻqoldim axir.

Izimni izlagan Ochunga ayting –

meni olib ketdi shoirqalb Yomgʻir…

 

* * *

Jimgina jon berar bogʻda daraxtlar,

jimgina kuzatmoq –

dunyoga doir.

Jimgina ichida turgan boʻronni

bostirib koʻchadan oʻtadi Shoir.

Oddiy fojealar

                     hayrat bermaydi,

bunday hodisotga toʻla har qadam.

O, buncha befarqsiz! –

                                      demoq istaydi,

jimgina…

yashashdan charchagan ODAM…

 

 

* * *

Men til yutib turganim bilan

Soʻzlar sukut saqlolarmidi?!

   Marsilius MARTINAYTIS

 

Bir soʻz izlayapman –

bir soʻzki,

dunyoni titratib, toʻzgʻitmasa ham

borligin sezdirib turolsin oʻzin.

Uni his qilolsin har lahza olam.

Vujudimda oqsin

                          rangsiz,

                                     ohangsiz,

(axir, ular bari faqat oʻtkinchi.)

U anglatsin

erk – olinmas jangsiz,

ildizida yonsin Inson oʻkinchi.

Quyoshdek qizitib qaynoq taftida,

tufrogʻdek bagʻrida Ishqni undirsin.

Bu soʻz poklik tigʻin olib kaftiga,

yovuzlik koʻksiga sanchsin – oʻldirsin.

Men uni izlarman toki tanda jon,

mayli,

quvvatlarim bu yoʻlda tolsin.

Men hatto tilimni yutib turgan on,

u sukut qafasin parchalay olsin!

 

 

* * *

Olamlar rishtasi

tutashar bir kun,

asrlar zalvori bosar fazoni.

Nihoyat poklikka yuz tutar Ochun,

inson

           yuksaltirar

                         asl INSONni.

Ishongum,

 sinishdan toʻxtar haqiqat,

urushlar suroni tinadi boqiy.

Tinchlik-la oʻtadi lahza, daqiqa,

shamollar esadi maʼsum, ilohiy.

Vaqtning ranglarida

tovlanur shuʼla,

koʻzlarda Muhabbat uygʻonur asta.

Bu borliq ezgulik,

                         oqlikka toʻlar,

mehr ufuradi har bir nafasda.

Umid shamlarida isinaman Men,

xayollar – osmonga uzangan daryo.

Ishoning,

 kun kelar,

allaqaysi kun,

mening yuragimdan boshlanur Dunyo!..

 

 

* * *

Goʻyo bu togʻlardan daryolar emas,

viqor

           oqayotir

                        koʻzlarim

                                        tomon.

Yuksak choʻqqidaman –

ayni bu nafas

menga oʻzimdan ham yaqinsan, Osmon.

Hayrat undiradi oʻzdan diltufroq,

oydin oʻylar

                      chulgʻar cheksiz botinni.

Tobora  bu dunyo poklanar – oppoq,

ilohiy shavq yoqar zuhurotimni.

Nafosat gurkirab gullar qarshimda,

bu toshlar tosh emas –

erdagi sabot.

Meni qulatsang ham har gal arshimdan,

baribir,

men seni sevaman, hayot!

 

 

* * *

Yomgʻirlar yogʻadi…

ochilar Yurakning derazalari,

betil bogʻlar ichra jimlik jaranglar.

Koʻrk sochar muhabbat manzaralari,

tomchi tovushida

                       tovlanur ranglar.

Ranglar…

Qorayadi samo siynasi,

bulutlar oqadi ogʻirdan-ogʻir.

Oʻqib samovotdan Sevgi surasin,

ruhimning ichiga koʻchadi yomgʻir…

Oʻh,

ruhim yomgʻiri:

chaqmoq, guldurak,

akslanar mangulik manzaralari.

(Bunga  dunyo chiday olmasa kerak) –

asta yopgum Yurak derazalarin…

Yomgʻirlar yogʻadi  bedor  bogʻlarga,

yomgʻirlar yogʻadi ruhga isyonkor.

Sokin shivirlayman

                               olti yoqlarga:

Kel,

senga atalgan yomgʻirlarim bor…

 

 

* * *

Goʻyo bu togʻlardan daryolar emas,

viqor

           oqayotir

                        koʻzlarim

                                        tomon.

Yuksak choʻqqidaman –

ayni bu nafas

menga oʻzimdan ham yaqinsan, Osmon.

Hayrat undiradi oʻzdan diltufroq,

oydin oʻylar

                      chulgʻar cheksiz botinni.

Tobora  bu dunyo poklanar – oppoq,

ilohiy shavq yoqar zuhurotimni.

Nafosat gurkirab gullar qarshimda,

bu toshlar tosh emas –

erdagi sabot.

Meni qulatsang ham har gal arshimdan,

baribir,

men seni sevaman, hayot!

 

 

* * *

Tuproq isi kelar…

dengizday chayqalib,  guvranar dala.

Koʻchadan oʻtadi yugurib,

shamolruh,

                   farishtasiyrat bir bola.

Qishloqqa tutashgan daryoda

choʻmilar har oqshom oltin Oy.

Bahor…

adirlarning koʻksi alvontus –

billur kosalarda chayqalar Chiroy.

Qirlarning ruhida chopar argʻumoq,

Osmon – zamindagi manzarga vola.

Bir kuni..

                  bir kuni shularning barin

sheʼrga solar oʻsha soddadil bola… 

 

 

Mirzohid Muzaffar

 

1999 yili tugʻilgan.

Sheʼrlari matbuotda eʼlon qilingan.

 

 

“Yoshlik”, 2018/1

MULOHAZA BILDIRISH

Mulohaza kiritilmadi!
Ismi sharifingizni kiriting.