Сўйладик гоҳ урён, гоҳи мунаққаш…

0
94
марта кўрилган.

Бизнинг сўзимиз

 

Сўйладик гоҳ урён,

гоҳи мунаққаш…

Йўқ эди ҳайтовур тинглайдиганлар.

Дунёга келади хомуш мажнунваш

бизнинг сўзимизни англайдиганлар…

На қизлар дафтарга битдилар уни,

На ҳофиз куйлади девона бўлиб…

Аммо мен биламан унинг умрини

дунёга келар у…

биз кетгач ўлиб…

 

 

Маҳбуб ул қулуб

 

Бизни савдолардан савдога солган,

на шамдир, на куйган бир парвона-да.

Тун – қора ридога ўраниб олган

сўфий қиздир улуғ чиллахонада.

Оғочларми –

Улар осиқ Мансурдир,

бу дунёнинг бори дорига тортиқ…

Осмон эса жуда-жуда чуқурдир

авлиёнинг ботиқ кўзлари янглиғ…

Фалак саҳросида югуриб юрган

учар оҳуларим – маҳбуб ул қулуб…

Шомгоҳ айвонида осилиб турган

бир парча жигардир ғуруб…

 

 

***

Бу уйда бир пайтлар бувим яшаган,

меҳрсиз келинин дастидан ёниб.

Пойдевор тошини ўзи ташлаган,

бизларга нон ёпган тунлар уйғониб.

 

Ўзи ер чопарди, ўзи экарди,

невара ташвиши, беш маҳал намоз.

Ғам ошиб кетганда нос ҳам чекарди.

Қўшнилар гоҳ яраш, гоҳи пайт араз.

 

Айрилиқ дардида оқарган сочи,

сарғайиб борарди кун ўтган сайин,

турмушга етарди базўр қулочи,

бу давру замонга етмасди тайин.

 

Мен эса шоирман –

бору йўғим шу…

Баъзан шеър тўқийман ўшанга атаб.

Шеър нима билмаган ва билмайди у,

ўйлаб ҳам кўрмаган етмиш йил яшаб…

 

Бу уйда бир вақтлар бувим яшаган.

 

 

Мендан кейин…

 

Қарзим йўқдир менинг ҳеч кимда

ёлғиз Худо бордир дилимда…

Мендан кейин Маҳмула билан

гаплашинглар менинг тилимда…

 

Қарзим йўқдир менинг ҳеч кимда

бир даъвойим бор лекин маним

Гаплашинглар Маҳмула билан

Асқар Маҳкам гаплашган каби!..

 

 

Бувимга юборилмаган мактуб

 

Яна ёмғир ёғар тўзғиб, тирқираб,

осмон томоғида ярақлар ханжар…

Бу тўзонлар аро манзилгоҳ истаб,

умринг қай соҳилга ташлади лангар?..

 

Сўққа муслимадек ваҳдат ғорида

туйдинг руҳ косасин заҳру болини,

рўшино кунларинг рўшноларида

оҳулар тўлғотди кумуш ёлини…

 

Ой бистари куйиб битган нафасдан

фариштанинг товус қаноти ёнди

ва какликлар учиб кетди қафасдан,

пичоғини тишлаб қотиллар қолди…

 

Гумдон кечаларда бир гумроҳ каби

талмовсирар сарсон-саргашта шамол.

Гарчи бу шоҳ, гарчанд бу гадо қабри,

сенинг қабринг менинг бошимда, Аёл!..

 

Мени ўлдиролмас қисмат бари бир,

бир кун оёғингга қайтарман ўзим, –

Мушкул кунларингга гуноҳкор, мункир,

мункиллаган бувим, муслимам, бувим!

 

Нечун яна фарёд, нечун яна зор?

тақдир ҳамон тўзмас чориқларида…

не-не юлдузларнинг синиқлари бор

байтулҳазан кулбанг ёриқларида.

 

Яна ёмғир… Хайр, ёлғизим бувим!

Яна ёмғир… Хайр, мен энди қайтай…

У на яздон руҳи, на жим жит ўлим, –

маймун йиғисига қолган бир мендай…

 

 

* * *

Мен бу шамолларга нима ҳам дердим.

Улар ўзимдан-да тантиқ ва худсар.

Мен умримнинг ярмин уларга бердим,

керак бўлса борин берардим агар.

 

Улар мендан хабар элтар бувимга,

сигирларга, мозор толларига ҳам.

Сариқ хазонларни сочар юзимга,

баргрезон боғларга қўйганда қадам.

 

Кейин даричамиз остида ётиб

итдек улиб чиқар то тонгга қадар.

Бувим топиб олар мени йўқотиб,

секин яниб қўяр: “Асқар, эҳ Асқар!..”

 

Похолларга ётиб ой думалайди,

сой бўйида бир қиз ўлтирар хомуш.

Сунбул сочларида жим ўрмалайди

пастқам кулбаларда мудраётган туш.

 

Шамол бадар кетар тепалар ошиб,

дарича ортида ўчар садолар.

Яна бурунгидек ақлдан озиб,

бошини тошларга урар дарёлар…

 

 

Тириклик

 

Қўй, пешонам кетсин сўкилиб,

Еб ташласин ер эмас, хаёл.

Деворларнинг дарзидан кириб,

Ёриб чиқсин кўксимни шамол.

 

Нигоҳимнинг саҳифалари

Ўчиб битсин эски битикдек.

Дарёларим зор гирялари

Соҳилларда изғисин итдек.

 

Ва ҳар нечук ному нишонни

Юзларимдан ташлай сидириб.

Товонингга кирган тиканни

Кўзим билан олай суғуриб.

 

Минг йиллик гўр каби кўмилиб,

Сўнг қаршингдан чиқарман тирик.

Уч юз олтмиш пайғамбар бўлиб,

Сиғинаман сенга, Тириклик!

 

 

Манзара

Куз… охирги барглар йиқилар,

буришади оғочлар лаби.

Қип-яланғоч толлар ўй сурар,

қадим-қадим ровийлар каби.

Ой кезади маҳзун, афтода,

олислардан олисдир йўли.

Ғудранади девор ортида

Масту алас шамоллар тили.

Аёз тушар кескир, бераҳм,

ўчар ошиқ турналар изи.

Чакалаклар увишар марҳум

хазонларнинг кул – уюндиси.

Куннинг эса чеҳраси синиқ,

юзга тортар куз сурмасини.

Санай бошлар аччиқ изғириқ,

яйдоқ толнинг қовурғасини.

Тунлар ойни кемира бошлар,

сочилади шуълалар унсиз.

Йироқларга зориқиб боқар,

йироқларда қолиб кетган қиз.

 

Куз… охирги барглар йиқилар.

 

Асқар МАҲКАМ

 

“Ижод олами”, 2018/6

МУЛОҲАЗА БИЛДИРИШ

Мулоҳаза киритилмади!
Исми шарифингизни киритинг.