Shamollar hislarga soladi titroq

0
187
marta koʻrilgan.

 SOGʻINCH

Rimma Ahmedovaga

 

Bu qanday un? Bu qanday ovoz?

Potirlaydi dilda jon qushi.

Bu – Qiyomat qoyim soʻngida

Tomchilagan yomgʻir tovushi…

Yoki maysa shiviridir u,

Yo koʻz yoshning taʼmi, ehtimol.

Bibi Maryam qoshida turib,

Kechgan kabi dunyodan halol…

Ovozingiz sokin bir dengiz

Toʻlqinining tebranishlari…

Yo ilohiy sas bu – yurakda

Yigʻlayotgan jannat qushlari…

Sogʻinaman, har bir yogʻduda

Muhabbatdan qolgan tanish his…

Siz qalbimning tubi-tubida,

Juda yaqin,

Judayam olis…

 

* * *

Kelmogʻing-chun – ming yoʻl bor edi,

Kirmogʻing-chun – ming bitta eshik.

Sen… qaytmading bittasidan ham!

Qoldim tilsim qasr kabi berk.

 

…Endi bir kun tor kelib qolsa,

Bu dunyoning boʻyi va eni,

Olislarda qolib ketgan sir –

Oʻsha sevgim qiynasin seni.

 

* * *

SIZNI JONDAN SEVGAN EDI U,

Sevgan edi haddan tashqari.

Boqmadingiz biror marta ham,

Qolib ketdi baxtlardan nari.

 

Qolib ketdi Tangri qoʻlida,

Va hech kimga bermadi qaytib.

Zulmatlarning olis yoʻlida

Oʻtdi oydin qoʻshiqlar aytib…

 

Yolgʻizlikning maʼyus qaʼrida

Atalgandi u Sizga axir.

Oʻsha Turna Ayol bagʻrida

Ochilardi dunyo kutgan sir!

 

Bermadingiz unga bir imkon,

Yo bir nazar, yo sokin surur.

Gʻoratlarning komida bejon,

Mangulikka soʻndi oʻsha nur…

 

Ammo tagʻin tushlaringizda

Izlayapsiz ne uchun, yo-hu!

…Chaqirasiz endi bir umr,

Qayrilib ham qaramaydi U…

 

* * *

Sen – chashma,

Eng yuksak osmon toqida,

Xudoyim yashirgan jannatiy chashma.

Sen – chashma,

Oy – mavjing soyasi, senga

Talpinar dunyoda jamiyki tashna.

Sen – chashma,

Tangrining huzuridagi,

Malakalar tilangan ilohiy buloq.

Sen – chashma,

Bir umr ruhimda oqqan,

Muntazir qoʻllarim yetmagan biroq.

Sen – chashma,

Berilgan faqat uyquda,

Bir lahza tajalling komiga choʻmib,

Olgin deb, ozurda jismu jonimni,

Uxlab oʻtayapman koʻzlarim yumib!

Sen – chashma,

Yulduzlar ortidan yelib,

Nur kabi koʻksimda yonguvchi chashma.

Sening koʻzlaringdan dunyoga kelib,

Mening lablarimga tomguvchi chashma!

Sen – chashma…

 

 

OSMON FARZANDLARI

 

Sh. Rahmon, M. Yusuf, Ch. Avaz, N. Shukur, A. Oʻktam va bu dunyodan erta ketgan shoir akalarimga…

 

Ular kesib oʻtgan Vaqt chizigʻidan,

Bajarib boʻlgan Oʻz vazifasini…

Ruhlar yashaguvchi oliy qoyadan

Endi jim kuzatib turishar bizni…

Dunyo – ulkan qoʻrgʻon.

Hech kim koʻrolmas

Bu yuksak devorlar ortini minbaʼd.

Va lekin kimgadir

Bu toʻsiq osha

Borib-kelmoqlikka berilgan ruxsat…

Shunday odamlar bor,

Yasharlar tanho,

Jim yutib ichiga faryodlarini.

Odmi kuylaklarin ostida, ammo,

Yashirib ilohiy qanotlarini…

Maxfiy bir elchiga

Oʻxshab ketishar,

Asl holatini etishmas oshkor.

Olovlar ichidan yurib oʻtishar,

Faqat ular uchun ochiq eshik bor!

Uyqusi oʻngiga mengzaydi baʼzan,

Tushiga mengzaydi koʻrgan hayoti.

Gohida mahrumlar,

Goho marhumlar

Oʻrtasida topgan sir-sinoati.

Baʼzida oʻzi ham

Bilmay qiynalar,

Qaysi oʻng-u, qaysi tush ekanini.

Yorugʻ lahzalarda,

Biroq his qilar

Oʻzining bir ulkan qush ekanini!

Ular kelar

Buyuk tonglar oldidan,

Zulmatlar qaʼrini yorib kelar U!

Yuraklar soʻnganda

Mangu orzudan,

Dilda qolmaganda bir tutam yogʻdu!

Bir yorugʻ nafasni

Tashlab oʻtishar –

Ruhingda jaranglab ketar bir qilich!

Oʻzak-oʻzagidan

Sugʻrilib kelar

Nafs toʻrlarida mudrab yetgan ich!..

 

Uni oʻldirolmas

Xiyonat, zulm,

Mayda odamlarning xor xusumati.

Ular yashab oʻtmas

Oʻz hayotini,

Ularga berilgan dunyo qismati.

Ularni bilmaysiz,

Goho ilmaysiz

Nazarga,

Gʻaribdan gʻaribdir holi.

Ammo yuragining bahosiga teng,

Tarozuda turgan dunyo aʼmoli.

Ular – pok,

Xotira lavhida qolgan –

Olis samolarga bogʻlab niyatni,

Najot dengizining qoshiga bir kun,

Olib borar betin insoniyatni.

 

Oʻtkinchi umrning

Yukin ortqilab

Oʻtsa boʻlar edi Hayot izidan.

Biroq koʻnmay, xorlik, mute, qullikka

Ular kesib oʻtar vaqt chizigʻidan!..

Ular – Buyuk Ruhning

Oliy qushlari,

Zamin boʻgʻriqqanda zulmatda qolib,

Ular kelar, gʻoyib

Manzillaridan

Bir goʻzal, bir xushboʻy havolar olib.

 

Osmon –

Buyuk sirlar makoni Osmon,

ey rangin, ey yorugʻ nurlar ummoni.

Sen-ibtido, azal,

Senda boshlanib,

senda tugar oxir vaqt imkoni.

Sening zuryodlaring

Jasur va oʻktam,

Oʻtkir nigohida oʻtli qudrat bor.

Sen uni sevasan,

Behad sevasan,

Achchiq mehr bilan, ey ulugʻ sharor!..

 

Cheksiz havolarni

Koʻksiga qamab,

Uchirma qilarsan nurlar bagʻridan.

Soʻng uni sevging-la

Qattiq sinaysan,

Qattiq qizgʻonasan zamin qaʼridan!

Sen uni bermaysan

Zaminga, ammo

Qaytarib olasan keyin birma-bir.

Sen uni oʻzingda saqlaysan, tanho

Senda mangu qolar shu muqaddas sir!

 

Isyonkor yurakning

Zarbalaridan

Otilib ketasan samoga toshday,

Va dengiz mavjining

Jilvalariday

Soʻng hadya etasan eng sirli tushlar!

Ey osmon, ey zulmat,

Ey nur va bashar

soʻngsiz kurashlarning soʻnggi janggohi.

Tunlar tushlarimni

Parchalab tashlar,

Muqaddas Ruhlarning keskir nigohi!

 

Xayriyat, dilim-qon,

Qoʻllarim emas,

Yurakka urilgan Ruhning xanjari.

U yana jimgina

Koʻnmoqqa qoʻymas,

u yana uchmoqda magʻrur, jangari.

Shovullab ochilar

Osmon darchasi,

Shovullab koʻzimga uriladi nur.

Yuragim, umrimning

Mahzun parchasi –

Oʻgʻlim mening, yotma, tur, oʻrningdan tur.

Ruhingni chogʻla shu

Oʻtli kurashga,

Seni chorlayotir Osmon Qushlari.

Har tun tushlaringda

Bezovta qilgan

Roʻyomas, yuraging talpinishlari!

Ammo hali yoshsan,

magʻrursan, sodda,

bir tiniq ruh bilan koʻkka qaraysan.

Dunyo vahshiylari

Hali koʻp oldda,

Bir goʻzal qalb bilan qanday qaraysan?

 

Samovot ufqidan

Tushgan ruhlarning

Umid shaʼmlarini koʻtarib kelgan –

Osmon hayotini

Yashab oʻtmoqlik –

Asl baxtdir inson vujudi bilan!..

Sen – sharor tojidan

Kelgan bir shuʼla.

Ogoh boʻlmasin deb biror munajjim,

Sen hali kuchga toʻl,

Sen hali oʻs, deb

Qanotim ostiga yashiraman jim.

 

Ogʻir, juda ogʻir

Osmonning yuki,

koʻtarib Zulmatning koʻlkalarini,

Oʻziga bildirmay

silab qoʻyaman,

Tunlari oʻgʻlimning yelkalarini!..

 

* * *

Oʻzicha sargʻaydi kuzak bogʻlari,

Shamollar hislarga soladi titroq.

Nedandir umidvor daraxt shoxlari,

Koʻnglimday toʻkilar har bitta yaproq.

 

Osmon yogʻiladi oy gardishidan,

Tundan oqib kirar bir goʻzal soya.

Entikkan gullarmi ketar hushidan,

Sening lablaringdan kutib himoya.

 

Kechikkan qushlarday ufq ortidan

Intiqib uchadi koʻnglimiz “oh” i!

Xazondek oʻtarmiz umr yodidan,

Mahzun bu sevgining yoʻqdir panohi…

 

Bir-birin pinjiga kirib toshlar ham,

Sumbula suviga soladi titroq.

Yolgʻizssan – koʻnglingda bir muqaddas gʻam,

Yolgʻizman – qoʻlingga yetmayman biroq.

 

Qaraysan – koʻzingda bir ilinj soya,

Qarayman – koʻzlarim hasratlar chohi.

Bu gʻarib sevgiga yoʻqdir nihoya,

Bu mahzun sevgining yoʻqdir gunohi…

 

Zebo MIRZO

 

“Yoshlik”, 2014 yil 5-son

MULOHAZA BILDIRISH

Mulohaza kiritilmadi!
Ismi sharifingizni kiriting.