Bebaho Milka

0
61
marta ko‘rilgan.

A. P. Chexov

Armiyaning allaqachon suyagi qotgan xizmatchisiga aylangan poruchik Dubov to‘lqin aniqlovchi mutaxassis Knaps bilan ichib o‘tirishgandi.

– Ajoyib kuchuk! – dedi Dubov kuchugi Milkani Knapsga ko‘rsatib. – Bebaho kuchuk! Siz tumshug‘iga e’tibor qiling! Bunday bitta tumshuqdorning bahosi qancha, bilasizmi?! Agar ishqivozi uchratib qolsa, shunaqa bitta tumshuqdor uchun naqd 200 so‘m beradi. Ishonmaysizmi? Bunaqa holatlarni siz hech qachon tushunmaysiz…

– Tushunaman, ammo…

– Axir, bu settor[1], zotdor ingliz settori! O‘ljani poylab turishini ko‘rib hayron qolasiz, sezgirligi-chi, dahshat! Hid olishini aytmaysizmi, xudoyim-ey! Bilasizmi, hali kuchukvachchaligidayoq uning uchun men qancha to‘laganman? Yuz so‘m! G‘aroyib it! Milka, uchar! Milka, tenta-ak! Bu yoqqa kel-chi, bu yoqqa kel… kuchukvoy, mening kuchukcham…

Dubov Milkani o‘ziga tortib, qulog‘idan o‘pib oldi, ko‘zlaridan esa yosh chiqib ketdi.

– Seni hech kimga bermayman… go‘zalim mening… G‘irt shumtaka. Sen meni yaxshi ko‘rasanmi, axir, Milka? Yaxshi ko‘rasanmi?.. Qani, yo‘qol bu yerdan! – tuyqusdan qichqirdi poruchik. – Iflos panjalaring bilan to‘g‘ri mundirga tarmashasan-a! Ha, Knaps, naqd yuz ellik so‘m berganman, shu kuchukvachchaga! Xo‘sh, unda nimasi to‘g‘ri kelmayapti, dersiz. Faqat bir narsadan ko‘ngil to‘lmaydi: men hech qachon ovga bormayman. Ishlamay itni deb umrimni o‘tkazsam, iste’dod xo‘r bo‘ladi… Shuning uchun ham cotmoqchiman… sotib oling, Knaps! Umr bo‘yi minnatdor bo‘lib yurasiz! Xo‘sh, agar sizda pul kam bo‘lsa, mayli, siz uchun teng yarmiga beraman… Ellik so‘mga oling!

– Yo‘q, azizim… – chuqur nafas oldi Knaps. – Sizning Milkangiz erkak bo‘lgandayam mayli edi, balki sotib olardim, yo‘q…

– Milka erkak emasmi? – hayron bo‘ldi poruchik. – Knaps, nima deyapsiz? Milka erkak… emas?! Ha-ha-ha! Sizningcha, u urg‘ochimi? Ha-ha… Ajoyib o‘g‘il! Hozircha uning erkak yo urg‘ochiligini farqlab bo‘lmaydi!

– Siz meni kim deb o‘ylayapsiz, ko‘r yoki yosh bola… – arazladi Knaps. – Albatta, urg‘ochi!

– Ehtimol, hali siz meniyam xonim dersiz! Eh, Knaps, Knaps! Tag‘inam texnik sohada o‘qigansiz! Yo‘q, azizim, bu chinakam nasldor erkak it! Har qanday ko‘ppak kam deganda o‘n ball oldinga yuradi, siz esa… erkak emas, deysiz! Ha-ha…

– Kechirasiz-u, Mixail Ivanovich, ammo siz… shunchaki, meni ahmoqqa chiqaryapsiz… hatto xafa qiladigan darajada…

– Mayli, kerakmas, qolsa qolar… Olmay qo‘ya qoling… Sizga tiqishtirayotganim yo‘q! Hademay o‘zingiz aytib qolarsiz, uning dum emas, oyoq ekanini… Kerak emas, sizning hojatingizni chiqarmoqchiydim, xolos. Vaxrameev, konyak!

Askar yana konyak keltirdi. Oshnalar stakanlariga quyishdi va o‘ylanib, yarim soatcha sukut saqlashdi.

– Urg‘ochi bo‘lgan taqdirdayam-chi… – jimlikni buzdi poruchik shishaga xo‘mrayib tikilgancha, – juda soz-da! Sizga yanada yaxshiroq emasmi? Bir emas, to‘rttalab bolalasa, nima qipti… Birovlar jon deb sizdan sotib olishadi. Bilmadim, erkak it nega bunchalik yoqarkan sizga! Modasi ming marta yaxshiroq-ku, juda kirishuvchan va yaxshilikni unutmaydigan bo‘ladi… Mayli, modomiki siz urg‘ochisidan shunchalik cho‘chirkansiz, unda keling, yigirma beshga oling.

– Yo‘q, azizim, hech qanchagayam olmayman. Birinchidan, menga umuman it kerak emas, ikkinchidan, pul yo‘q.

– Shuni oldinroq aytsangiz bo‘lmasmidi. Milka, ket bu yerdan!

Askar quymoq keltirdi. Oshnalar jimgina tovani tozalashdi.

– Siz kamsuqum odamsiz, Knaps, vijdonli… – dedi poruchik lablarini artarkan. – Sizni shunday qo‘yib yuborish menga alam qiladi, jin ursin… Bilasizmi, nima? Kuchukni tekinga olavering!

– Qayerga qo‘yaman uni, azizim? – dedi Knaps xo‘rsinib. – Qolaversa, uyimda kim u bilan ovora bo‘lib yuradi?

– Mayli, kerak bo‘lmasa, kerakmas-da… Sizni nima jin urdi! Xohlamasangiz, mayli, qo‘yavering… Qayoqqa ketyapsiz o‘zi? O‘tiring!

Knaps kerishib o‘rnidan turdi va shapkasini qo‘liga oldi.

– Vaqt bo‘ldi, yaxshi qoling… – dedi u esnab.

– Unda, to‘xtab turing, sizni kuzatib qo‘yaman.

Dubov bilan Knaps kiyinib ko‘chaga chiqishdi. Yuz qadamcha jim ketishdi.

– Nima deysiz, bu kuchukni kimga berib yuborsam ekan-a? – boshladi yana poruchik. – Shunaqa tanishlaringiz yo‘qmi, mabodo? Itni ko‘rdingiz, ajoyib, zotdor, ammo… menga mutlaqo kerakmas!

– Bilmadim, og‘ayni… Bunaqa tanishlar qayoqda deysiz?

Knapsning xonadoniga yetgunga qadar oshnalar boshqa og‘iz ochishmadi. Faqat Knaps poruchikning qo‘lini siqib ko‘cha eshigi tomon burilganda Dubov tomoq qirib, allanechuk ikkilanib dedi:

– Siz bilmaysizmi, bu yerlik qassoblar kuchuk olishadimi, yo‘qmi?

– Olishsa kerak… Bir nima deyish qiyin.

– Ertaga Vaxrameevga olib boraman… Jin urgurning terisini shilib qo‘ya qolsin… Yaramas kuchuk! Jirkanch! Uyni iflos qilgani yetmaganday, kecha oshxonadagi bor go‘shtni paqqos tushiribdi, a-ablah… Koshki zoti yaxshi bo‘lsaydi, cho‘chqaga chatishtirarmidim balki, kim bilsin. Mayli, xayrli tun!

– Sog‘ bo‘ling! – dedi Knaps.

Ko‘cha eshigi qarsillab yopildi va poruchik yolg‘iz qoldi.

 

Rus tilidan

Shahzoda Hakimova

tarjimasi

 

uzas.uz

 


[1] Settor – ovchi it.

MULOHAZA BILDIRISH

Mulohaza kiritilmadi!
Ismi sharifingizni kiriting.