Ойдин Ҳожиева (1942)

0
1205
марта кўрилган.

Ойдин Ҳожиева 1942 йилнинг 22 апрелида Навоий вилояти, Қизилтепа туманидаги Бўстон қишлоғида деҳқон оиласида туғилди. Тошкент давлат университети (ҳозирги ЎзМУ)нинг филология факультетида таҳсил олди (1960–1965).

“Шарқ юлдузи” журналида адабий ходим, бўлим мудири (1965–1976), “Саодат” журналида бўлим мудири (1976–1985), “Гулхан” журнали (1985–1994), “Саодат” журнали (1994–2013), журнал иловаси “Гулчеҳралар” газетаси бош муҳаррири вазифаларида хизмат қилди.

Илк китоби “Шабнам” 1970 йилда дунё юзини кўрди. Шундан сўнг “Манзиллар” (1971), “Мен севган қўшиқ” (1972), “Заркокил қиз ва қуёш” (1972), “Орзу гули” (1974), “Тароват” (1976), “Наво” (1977), “Бувисининг ўз қизи” (1979), “Достонлар” (1980), “Хушхабар”, “Мушфиқ онажон” (1983), “Чашмаларни излайман” (1986), “Кўзимнинг оқу қораси” (Сайланма, 1986), “Тамал тоши” (1988), “Ишонч юлдузи” (1989), “Паноҳим” (1998), “Назокат” (2007), “Шом шуълалари” (2010), “Тонг туҳфалари” (2012), рус тилида “Утрення роса” (1973), “Пятнадцать под одной крышой” (1974), “Жаворонок” (1984), “Урюковая косточка” (1985), “Основа” (1987), қорақалпоқ тилида “Онам севган қўшиқ” (1972) каби ўттизга яқин шеърий, публицистик мақолалар тўпламлари, “Келинчак”, “Ҳаётга таъзим”, “Болалик достони”, “Бўзтўрғай” каби поэмалари нашр этилди.

Ватанга муҳаббат, маънавий поклик, тил билан дил бирлиги, ҳаётнинг абадий орзу-армонлари, инсон матонати, халқимизнинг олижаноб қалбини куйлаш, одамларга мунис, меҳрибон дардкаш бўлмоқ истаги шоира ижодининг бош мавзусидир. “Истиқлолга қасида” (1992), “Элим”, “Бухоро таронаси” (1997), “Озод сўз ёлқинлари” (2001), “Буюк карвон”, “Таваллуд таронаси” (2002), “Зиёрат” (2004) каби достон, қасидаларида мустақилликни улуғлаш, истиқлолга садоқат ғоялари тараннум этилади.

Ойдин Ҳожиева таржимон сифатида Ш. Петефи, А. Мицкевич, Р. Казакова, М. Дилбозий, Э. Огнецвет, Гулрухсор, М. Абулқосимова, Ф. Унгарсиноваларнинг шеърларини ўзбек тилига ўгирди. Айни чоқда ўзининг ҳам бир қатор асарлари рус, украин, қозоқ, қирғиз, тожик, белорус, француз, инглиз ва урду тилларига таржима қилинди.

Ойдин Ҳожиева она ва бола мавзусига боғишланган долзарб мақолалари билан ҳам тилга тушди. “Руҳимизга ёнғин тушмасин”, “Мени изтиробга солар бу ўйлар”, “Миллатнинг қайғуси нима?” каби публицистик мақолаларида мустақилликка эришиш остонасида тил масалалари, ўзбек хотин-қизларининг оғир дала меҳнати муаммоларини дадил кўтарди. Ўзбекистон хотин-қизлар ҳаракатини фаоллаштиришда, ёритишда жонбозлик кўрсатди. “Миллий ва ижтимоий баркамоллик” жамғармасига раҳбарлик қилди (1993–1995).

Ўзбекистон халқ шоири Ойдин Ҳожиева фидокорона меҳнатлари, мустақилликни мустаҳкамлаш борасидаги фаолияти, бадиий адабиётимиз равнақи йўлидаги самарали хизматлари учун “Эл-юрт ҳурмати” (1999) ордени билан мукофотланган.

 

“Ўзбек адиблари” (С. Мирвалиев, Р. Шокирова. Тошкент, Ғафур Ғулом номидаги адабиёт ва санъат нашриёти, 2016) китобидан.

МУЛОҲАЗА БИЛДИРИШ

Мулоҳаза киритилмади!
Исми шарифингизни киритинг.